aesop fables The Fox and the Grapes

A famished fox saw some clusters of ripe black grapes hanging from a trellised vine. She resorted to all her tricks to get at them, but wearied herself in vain, for she could not reach them. At last she turned away, hiding her disappointment and saying: "The Grapes are sour, and not ripe as I thought."

more english practice

นกนางนวลกับเหยี่ยวนกเขานิทานอีสป

นกนางนวลตัวหนึ่งโฉบได้ปลาทะเลตัวเขื่อง มันรีบขยอกกลืนลงไปทั้งตัว ปลาเกิดติดค้างอยู่ที่ลำคอทำให้ได้รับความลำบากทุกข์ ทรมาน ในที่สุดก็หมดแรงบิน ตกลงไปนอนหายใจพะงาบๆอยู่บนดาดฟ้าเรือ “สมน้ำหน้าเจ้าแล้วล่ะ” เหยี่ยวนกเขาตัวหนึ่งบินผ่าน มาเห็นจึงกล่าววาจาซ้ำเติม “ คราวหลังจะทำอะไรควรระมัดระวังให้มากกว่านี้”

ฝึกพูดอ่านเขียนภาษาอังกฤษ

Aesop Story Father and Son

"my boy," said an aged Father to his fiery and disobedient Son, "a hot temper is the soil of remorse. Promise me that when next you are angry you will count one hundred before you move or speak." No sooner had the Son promised than he received a stinging blow from the paternal walking-stick, and by the time he had counted to seventy-five had the unhappiness to see the old man jump into a waiting cab and whirl away.

more english grammar practice

The Eagle the Cat and the Wild Sow Aesop Fable

an eagle made her nest at the top of a lofty oak; a Cat, having found a convenient hole, moved into the middle of the trunk; and a Wild Sow, with her young, took shelter in a hollow at its foot. The Cat cunningly resolved to destroy this chance-made colony. To carry out her design, she climbed to the nest of the Eagle, and said, "Destruction is preparing for you, and for me too, unfortunately. The Wild Sow, whom you see daily digging up the earth, wishes to uproot the oak, so she may on its fall seize our families as food for her young." Having thus frightened the Eagle out of her senses, she crept down to the cave of the Sow, and said, "Your children are in great danger; for as soon as you go out with your litter to find food, the Eagle is prepared to pounce upon one of your little pigs." Having instilled these fears into the Sow, she went and pretended to hide herself in the hollow of the tree. When night came she went forth with silent foot and obtained food for herself and her kittens, but feigning to be afraid, she kept a lookout all through the day. Meanwhile, the Eagle, full of fear of the Sow, sat still on the branches, and the Sow, terrified by the Eagle, did not dare to go out from her cave. And thus they both, along with their families, perished from hunger, and afforded ample provision for the Cat and her kittens.

the hares and the frogs

the hares, oppressed by their own exceeding timidity and weary of the perpetual alarm to which they were exposed, with one accord determined to put an end to themselves and their troubles by jumping from a lofty precipice into a deep lake below. As theyscampered off in large numbers to carry out their resolve, the Frogs lying on the banks of the lake heard the noise of their feet and rushed helter-skelter to the deep water for safety. On seeing the rapid disappearance of the Frogs, one of the Hares cried out to his companions: "Stay, my friends, do not do as you intended; for you now see that there are creatures who are still more timid than ourselves."

The Serpent and the Eagle Aesop Fable

An Eagle Aesop fabledown upon a Serpent and seized it in his talons with the intention of carrying it off and devouring it. But the Serpent was too quick for him and had its coils round him in a moment; and then there ensued a life-and-death struggle between the two. A countryman, who was a witness of the encounter, came to the assistance of the eagle, and succeeded in freeing him from the Serpent and enabling him to escape. In revenge, the Serpent spat some of his poison into the man's drinking-horn. Heated with his exertions, the man was about to slake his thirst with a draught from the horn, when the Eagle knocked it out of his hand, and spilled its contents upon the ground.

The Goose and The Stork Aesop Fable

here were a goose and a stork living at a big pond. They were close friends and always looked for food together. One day while the two birds were walking along the pond, there was a heron flying passed them. 'Friends, there is another pond over there. It is full of shrimps, shells, crabs and fish,' said the heron. So, the goose and the stork flew to the pond which the heron had told them about. At the pond, there was really a lot of food. The goose ate a lot of food while the stork ate just enough to fill himself. 'We rarely find a place which is full of food like this. Why do you eat so little?' the goose asked his friend. Oh, I'm full. If I eat too much, I'm afraid that I cannot fly back,' answered the stork. 'But I can eat a lot more,' the goose said and went on eating. At the moment, there was a hunter who came by and saw the two birds. The hunter immediately aimed his arrow at the goose and the stork. By chance, the stork saw the hunter. It cried out to warn the goose before it flew away. The goose who had eaten too much could not fly. It was finally shot by the hunter.

เต่ากับเป็ดป่านิทานอีสป

เต่าตัวหนึ่งคิดว่าหากมันสามารถเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้าได้ คงจะมองเห็นโลกเบื้องล่างสวยงามแปลกตากว่าที่เคยเห็นอยู่ในปัจจุบัน และสัตว์ต่างๆก็จะต้องพากันนับถือยกย่องตน ด้วยเหตุนี้มันได้พยายามผูกไมตรีกับเป็ดป่าสองตัว เมื่อสนิทสนมกันดีแล้วจึงบอก ความประสงค์ของตนโดยขอร้องให้เป็ดป่าทั้งสองคาบกิ่งไม้ไว้ตัวละด้าน ส่วนเต่าจะคาบตรงกลางไม้ เมื่อเป็ดป่าทั้งสองคาบกิ่งไม้ บินขึ้นสู่ท้องฟ้า เต่าก็จะถูกพาบินขึ้นไปด้วย เป็ดป่าทั้งสองเห็นแก่ความเป็นเพื่อนจึงตกลงทำตามคำขอร้องของเต่า “ดูนั่นซิพวก เรา เต่าเห่าได้” บรรดาสัตว์ต่างๆเมื่อเห็นเหตุการ์ต่างส่งเสียงร้องบอกต่อๆกันด้วยความตื่นเต้น เต่ารู้สึกภาคภูมิใจอยากคุยอวด เพื่อนๆจึงอ้าปากจะพูด แต่ทันใดนั้นร่างของมันก็ร่วงหล่นลงกระแทกโขดหินแหลวเหลวอยู่บนพื้นดินนั่นเอง

นิทานอีสปภาษาอังกฤษ

กระต่ายกับหนู

กระต่ายหิวโซตัวหนึ่งเที่ยวเดินหาอาหารด้วยความกะปลกกะเปลี้ยเพราะไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน เนื่องจากในฤดูแล้งหญ้าและ อาหารในป่าหาได้ยาก ครั้นมาถึงยุ้งของชาวไร่และหาจนพบรูที่พวกหนูเจาะเอาไว้ เนื่องจากตัวมันผอมมากจึงสามารถมุดเข้าไปกิน ข้าวโพดในยุ้งได้นับแต่นั้นมาเจ้ากระต่ายก็สุขสำราญจนหาใดเปรียบมิได้ กิน นอน ร้องรำทำเพลงอย่างเพลิดเพลินอยู่แต่ในยุ้ง หลายวันผ่านไปร่างกายของมันก็เริ่มอ้วนขึ้นๆครั้นเมื่อได้ยินเสียงพวกชาวไร่พากันเข้ามาในยุ้งเพื่อนำข้าวโพดไปขาย เจ้ากระต่าย ตกใจพยายามวิ่งหาทางออก “ให้ตายซิ..” เจ้ากระต่ายตกใจวิ่งพล่าน “ช่องที่เราเข้ามาเคยอยู่แถวๆนี้นี่น่า แล้วนี่มันหายไปไหน มี แต่รูเล็กๆทั้งนั้นเลย”หนูตัวหนึ่งส่งเสียงหัวเราะด้วยความขบขันก่อนที่จะให้คำแนะนำ “เพื่อนเอ๋ย รูเล็กๆที่เห็นก็คือ ช่องทางเดียวกับ ที่เจ้าเข้ามานั่นแหละคงต้องรอให้ต้องเจ้าผอมและเล็กลงเท่าเดิมจึงจะออกไปได้